نماد مرگ

تجسم مرگ/خودنگاره/اثر:آرنولد بوکلین

نماد مرگ

مرگ نشانگر پایان مطلق چیزی مثبت است: پایان بشر، یک حیوان، یک گیاه، یک دوستی، پایان صلح یا یک دوره زمان.
به عنوان نماد، مرگ وجه پایانی و نابودشدنی هستی است. مرگ بر آن چیزی دلالت می کند که به نحوہ اجتناب ناپذیر در مسیر تمامل اشیاء وجود دارد:

مرگ به نمادگرایی زمین بستگی دارد. مرگ ارزشی روانشناختی دارد، نیروهای منفی و قهقرایی را آزاد می کند و نیروهای صعودی روح را غیرمادی کرده و رها می کند.

در شمایلنگاری های باستانی، مرگ به شکل یک قبر، یا موجودی مسلح به داس، یا خدایی که انسانی را میان آرواره هایش گرفته، یا یک فرشته بالدار، دو پسر بچه – یکی سیاه و دیگری سفید- یک اسکلت ، یک مار، یا هر یک از حیوانات مرکب ارواح( اسب، سگ و غیره) تصویر شده است.

اطلاعات تابلو نقاشی:تجسم مرگ/خودنگاره/اثر:آرنولد بوکلین/تاریخ ۱۸۷۲/تکنیک:رنگ روغن روی بوم/ابعاد :۷۵ × ۶۱ سانتی‌متر/
مکان کنونی:(Alte Nationalgalerie)